Author Archives: Elijah J Magnier

About Elijah J Magnier

Senior Political Risk Analyst with over 35 years' experience covering the Middle East and acquiring in-depth experience, robust contacts and political knowledge in Iran, Iraq, Lebanon, Libya, Sudan and Syria. Specialised in terrorism and counter-terrorism, intelligence, political assessments, strategic planning and thorough insight in political networks in the region. Covered on the ground the Israeli invasion to Lebanon (1st war 1982), the Iraq-Iran war, the Lebanese civil war, the Gulf war (1991), the war in the former Yugoslavia (1992-1996), the US invasion to Iraq (2003 to date), the second war in Lebanon (2006), the war in Libya and Syria (2011 to date). Lived for many years in Lebanon, Bosnia, Iraq, Iran, Libya and Syria.

Russland bietet den USA einen türkischen “Olivenzweig” in Afrin an.

5a5c93727af507290c804dfd

Von Elijah Magnier: @ejmalrai

übersetzt von : @Ozkok_

Die Türkei hat am 20. Januar die Militäroperation “Olivenzweig” gegen die kurdische Region Afrin, nordwestlich von Syrien, eingeleitet. Der Code-Name wurde vom türkischen Stabschef veröffentlicht, der erklärte, dass die Operation darauf abzielt, die Ausbreitung der YPG-Miliz entlang der syrischen Grenze zur Türkei zu verhindern, was eine Bedrohung für die nationale Sicherheit der Türkei darstellte. Die Haltung der USA gegenüber den Kurden in Afrin war dabei recht interessant, denn der US-General Vottel erklärte sich “nicht besorgt über das, was in der kurdischen Enklave im Nordwesten Syriens geschieht”, wo Washington die Kurden zum Angriff gegen den „Islamischen Staat“ benutzte. Es ist nicht mehr verwunderlich, dass die USA ihre Interessen wahrnehmen und nicht ihre Verbündeten, wie es in der nordirakischen Kurden-Region der Fall war, als Erbil seine Unabhängigkeit erklärte. Aber was sind die Einzelheiten, die vor Beginn der Operation vereinbart wurden, damit die Türkei sich in ein Gebiet unter russischer Kontrolle wagen kann? Und wie kam es so weit, dass die Türkei gezwungen wurde, sich ein Gebiet unter russischem Einfluss (Präsenz russischer Militärpolizei) hineinzuwagen. Hinzu kommt die deutliche Drohung aus Damaskus, türkische Flugzeuge abzuschießen, wobei Russland am Tag vor dem Beginn der türkischen Operation gegen Afrin seine Positionen innerhalb der Stadt noch stärkte? Die Kurden kämpften unter der Führung und Kontrolle der US-Streitkräfte gegen den „Islamischen Staat“ im Norden Syriens und erlitten hunderte von Toten von Manbidsch bis Dabak und sogar Rakka. Diese gemeinsamen US-kurdischen Streitkräfte haben sich auch mit dem „Islamischen Staat“ – nach der totalen Zerstörung der Stadt durch die US-Luftwaffe – darauf geeinigt, den Abzug Tausender Kämpfer aus Rakka zu sichern, im Gegenzug dafür, dass sie die IS-Hauptstadt Rakka kampflos verlassen. Der IS stimmte auch zu, das sehr reiche Energiefeld und andere Dörfer östlich des Euphrat-Flusses den US-Kurden zu überlassen. Die syrische Armee versuchte, die Ölfelder zu erreichen, als sich der IS zurückzog. Die USA reagierten und boten dem IS entlang der Grenzen eine “Pufferzone” an, solange die Militanten ihre Angriffe nur auf russische Verbündete (die syrische Armee und ihre Verbündeten) beschränkten und die kurdischen Streitkräfte nicht angriffen. Wenige Wochen später erklärte Washington seine Absicht, trotz der generellen Niederlage des IS in Syrien zu bleiben (auch wenn die Terrorgruppe im von den USA kontrollierten Gebiet östlich des Euphrats an der syrisch-irakischen Grenze noch immer ein Gebiet unter ihrer Kontrolle hat). Der US-Außenminister Rex Tillerson sagte, das Ziel seiner Streitkräfte wäre es, den iranischen Einfluss zu begrenzen, indem er widersprüchliche Aussagen über die Niederlage und die Nicht-Niederlage des IS in Syrien machte. Diese Position war für Russland klar genug, dass die USA bestrebt waren, die russische Präsenz in Frage zu stellen und in einem Land zu bleiben, das unter dem Schutz Moskaus stand. Darüber hinaus ist die Entschuldigung der USA, einen Teil des Nordostens Syriens zu besetzen, um – so Tillersons Aussage -“den Iran daran zu hindern, seinen Einfluss zu verbreiten”, nicht überzeugend, da die Präsenz des Iran in Syrien auf 1982 zurückgeht und sein Einfluss durch die sechs Jahre des Krieges deutlich zugenommen hat. Die Türkei war über die weit verbreitete kurdische Präsenz an ihren Grenzen verärgert und forderte die USA auf, den Kurden alle tödlichen Waffen zu entziehen. Washington versprach, dies zu tun, aber die Türkei entdeckte später, dass das Versprechen der USA nicht erfüllt wurde und dass die Kurden im Besitz von lasergesteuerten Panzerabwehrraketen und Flugabwehrraketen waren, was eine direkte Bedrohung für die türkischen, syrischen und russischen Streitkräfte darstellte. Die Türkei forderte, dass Russland und der Iran, in direktem Kontakt mit Damaskus, ihren Truppen erlauben, bei der Beendigung der US-Pläne in Syrien zu helfen und die Kurden weiter zu schwächen. Damaskus forderte Russland und den Iran auf, den Kurden die Möglichkeit zu geben, sich von Washington zu distanzieren, indem sie die Präsenz der syrischen Armee in den Städten Manbidsch und Afrin anstelle der türkischen Invasion akzeptierten. Die Türkei wartete trotz der Ansammlung türkischer Streitkräfte an den Grenzen und der Ankündigung des Beginns der Militäroperation auf das russisch-iranische grüne Licht. Russische Beamte trafen sich mit anderen Kurden, um die ernsthafte türkische Absicht und einen Ausweg aus der kritischen Situation zu finden, indem sie den Vorschlag von Damaskus weiterleiteten, der von Afrin abgelehnt wurde, dessen leitender Offizier seinen Glauben an die Unterstützung der USA aufrechterhielt, der offenbar nicht willens oder nicht in der Lage war, aus dem, was den irakischen Kurden in Erbil passierte, zu lernen. Eine nicht öffentliche Vereinbarung wurde getroffen, in der Ankara aufhört, die islamistische Organisation Hayat Tahrir al-Scham und seine Verbündeten in Idlib zu unterstützen, und die Operation der syrischen Armee östlich von Idlib und in Richtung der Stadt selbst nicht mehr als Verletzung der Deeskalationsvereinbarung betrachtet, die im vergangenen Jahr in Sotschi erzielt wurde. Andererseits zog Russland sein Kontingent aus Afrin ab und mischt sich nicht in die Operation „Olivenzweig“ der türkischen Armee ein. Die syrische Führung und ihre Verbündeten baten die russische Luftunterstützung, einen Korridor zu den beiden umliegenden Städten Al-Fua und Kafriya zu öffnen, die belagert sind. Die russische Führung lehnte die Forderung jedoch ab und bat sie – zur Überraschung von Damaskus und seinen Verbündeten – um Geduld, denn das Ziel ist nicht nur die Befreiung von Al-Fu’a und Kafriya, sondern auch der gesamten Stadt Idlib. Der russische Präsident Wladimir Putin ist entschlossen, die al-Kaida in Syrien zu bekämpfen, um die Position seines Landes in der Welt im Kampf gegen den Terrorismus zu stärken. Wie bereits im vergangenen Jahr berichtet und nun bestätigt, sind die Kurden Syriens und Iraks, die sich auf Amerika und seine unbeständigen Versprechungen verlassen, dank der unerfahrenen Führung Amerikas und dem Mangel an stabilem Verständnis (und damit Glaubwürdigkeit) in der Weltpolitik zu den größten Verlierern im Nahen Osten geworden. Die eigentliche US-Führung scheint sich stark auf die militärische Macht als Mittel zur Aufrechterhaltung ihres Einflusses zu verlassen: Sie besitzt offenbar nicht die im Nahen Osten besonders wichtige Fähigkeit, Bündnisse zu knüpfen und Freundschaften zu festigen. Was jetzt geschieht, ist ein sehr schwerer Schlag für die Vereinigten Staaten durch ihren türkischen Verbündeten, ein Mitglied der NATO. Die Türkei benutzt die Operation in Afrin, um Amerikas kurdischen Verbündeten unter die Gürtellinie zu schlagen, ein weiterer Schlag, den Russland gegen die unerfahrenen USA unterstützt, die sich unklugerweise entschieden haben, im syrischen Innenhof Moskaus zu spielen. Amerika hat in Syrien keine Verbündeten außer den Kurden des Nordostens in Hasaka und Deir al-Zour. Aber diese Verbündeten sind dabei, mehr Spaltung zu erleiden. Dadurch werden die Besatzungstruppen der USA in einem äußerst feindlichen Umfeld sehr verwundbar sein.

Russia is offering the US a Turkish “olive branch” in Afrin.

5a5c93727af507290c804dfd

Published here:  via 

By Elijah J. Magnier – @ejmalrai

Turkey today launched the “Olive Branch” military operation against the Kurdish region of Afrin, north-west of Syria. The code name was released by the Turkish Chief of Staff who explained that the operation aims to prevent the spread of the People’s Protection Units and the Democratic Union Party along the Syrian borders with Turkey, which represented a menace to the Turkish national security. The US attitude towards the Kurds in Afrin was quite interesting, because the US General Vottel declared himself “not concerned about what is happening in the Kurdish enclave in the north-west of Syria” where Washington used the Kurds to attack ISIS. It is no longer surprising that the US look after its interests rather than its allies, as indeed happened in Kurdistan Iraq when Erbil declared its independence; it was promptly abandoned by the US.

But what are the details agreed before the beginning of the operation, allowing Turkey to venture into an area under the Russian control? And how did things get so far, pushing Turkey to venture into an area under Russian influence with military police, and following a clear threat from Damascus to shoot down any Turkish aircraft, with Russia strengthening its positions inside the city the day before the beginning of the Turkish operation “Olive Branch” against Afrin?

 

The Kurds fought under the guidance and control of US forces against ISIS in the north of Syria and suffered hundreds of dead from Manbaj to Dabak and even Raqqah. These joint US-Kurdish forces have also agreed with ISIS– following the total destruction of the city by the US Air Force – to secure the withdrawal of thousands of militants in exchange for leaving the ISIS capital, Raqqah, and delivering it without a fight. ISIS also agreed to leave the very rich energy field and other villages east of the Euphrates River to the US-Kurds forces. The Syrian army was trying to reach the oilfields when ISIS pulled out, and was offered a “buffer zone”  by the US along the borders as long as the militants limited their attacks towards Russian allies only (the Syrian army and its allies) and did not attack the Kurdish forces.

The US establishment declared its intention to stay in Syria despite the general defeat of ISIS (even if a pocket is still under the terrorist group’s control in the US-controlled area east of the Euphrates on the Syrian-Iraqi borders). The US Secretary of State Rex Tillerson said the aim of its forces was to limit the Iranian influence, giving contradictory statements about the defeat and non-defeat of ISIS in Syria. This position was clear enough to Russia, that the US was aiming to challenge the Russian presence and to stay in a country which was under Moscow’s protection.

Moreover the US excuse to occupy part of the north-east of Syria to – according to Tillerson’s statement -“prevent Iran from spreading its influence” is not convincing because Iran’s presence in Syria goes back to 1982 and its influence has increased directly due to the six years of war.

Turkey was upset by the widespread Kurdish presence along its borders and asked the US to withdraw all lethal weapons from the Kurds. Washington promised to do so but Turkey discovered later that the US promise had not been fulfilled and that the Kurds were in possession of laser guided anti-tank missiles and anti-air missiles, representing a direct threat to the Turkish, Syrian and Russian forces.

Turkey demanded that Russia and Iran, in direct contact with Damascus, allow its troops to help to put an end to the US plans in Syria, further weakening the Kurds. Damascus asked Russia and Iran to give the Kurds the possibility to take distance from Washington by accepting the presence of the Syrian Army in the cities of Manbij and Afrin in the place of the Turkish invasion.

Turkey, despite the gathering of Turkish forces along the borders and its announcement of the beginning of the military operation, waited for the Russian/Iranian green light. Russian officials met with other Kurds to lay down the serious Turkish intention and a way out of the critical situation by forwarding Damascus’s proposition- that was rejected by Afrin, whose Officer in Charge maintained his belief in US support, apparently unwilling or unable to learn from what happened to the Iraqi Kurds at Erbil).

An undisclosed understanding was reached where Ankara stops providing support to al-Qaeda and its allies in Idlib, and no longer considers the Syrian Army operation east of Idlib and towards the city itself as a violation of the de-escalation agreement reached in Sochi last year. On the other hand, Russia will pull out its contingent from the city and will not interfere with the Turkish army “Olive Branch” operation.

The Syrian leadership and its allies asked Russian air support to open a corridor towards the two surrounded cities of Al-Fawa and Kafriya, besieged since the long years of war. However, the Russian leadership rejected the demand and asked them – to the surprise of Damascus and its allies – to be patient, because the goal is not only to liberate Al-Fu’a and Kafriya, but also the entire city of Idlib. The Russian President Vladimir Putin is determined to fight al-Qaeda in Syria to strengthen his country’s position in the world to fight terrorism.

As reported last year, and now confirmed, the Kurds of Syria and Iraq by relying on America and its volatile promises have now become the biggest losers in the Middle East, thanks to America’s inexperienced leadership and lack of stable understanding (and therefore credibility) in world affairs. The actual US leadership seems to rely heavily on military power as a way to maintain its influence: they apparently do not possess that ability, especially important in the Middle East, to weave alliances and strengthen friendships.

What is happening now is a very serious blow to the United States by its Turkish ally, a fellow member of the North Atlantic Treaty Organization (NATO). Turkey is using the “olive branch” to strike America’s Kurdish ally below the belt, a further blow supported by Russia against the inexperienced US, who have unwisely decided to play in Moscow’s Syrian courtyard. America has no allies in Syria except the Kurds of the north-east in Hasaka and Deir al-Zour. But these allies are about to suffer more partition. This will leave the US occupation forces very vulnerable in an extremely hostile environment.

 

US forces will remain in Syria until they are forced to pull out

images

Published here: 

Elijah J. Magnier – @ejmalrai

“The US forces will remain in Syria until they are forced to pull out”. This is what a high ranking source in Syria (a decision maker) said, in response to US Secretary of State Rex Tillerson, who revealed the intention of the US operating in the north-east of Syria to remain in the country to “prevent the return of ISIS”.

 

“When the attack on Albu Kamal was planned, intelligence reports confirmed the presence of thousands of ISIS militants in the country. The city was a stronghold with huge weapons warehouses, military personnel and trenches not easy to deal with. A large number of attacking forces were involved to surround and storm the city. It was not considered an easy task to dislodge over 2,800 ISIS fighters barricaded in for years, and with a prepared defence plan and tunnels”, said the source.

 

The commander confirmed that “many weeks were needed to liberate Albu Kamal and eliminate all ISIS militants. We have also taken into account the considerable number of casualties in this difficult battle. However, to our biggest surprise, we were confronted with a much smaller number of militants left behind to slow down the advance and allowing the larger number of ISIS fighters to flee east of the Euphrates where the US forces are operating. Obviously, ISIS considers the US very merciful, offering a safe passage and a secure residence in the area under US control”.

 

“We hear from the US Secretary of State what we have always suspected: the US wants to stay in Syria to occupy the territory. This means Syria and Iraq should expect further terrorist attacks in the future for two reasons: firstly, because ISIS is re-organising itself under the US’s continuous watch. Secondly, ISIS attacks are expected to resume so that the US can find a continuing reason for its forces to stay in the country”, commented the high-ranking source.

 

When Donald Trump was a candidate to the presidency, he campaigned that Hillary Clinton, if re-elected, would trigger a third world war by staying in Syria and provoke the dislike of Russia. It is not surprising to see Trump eating his own promises, since it is not the first position he has revoked with conspicuous lack of diplomacy and, indeed, lack of knowledge in world affairs. Today, Trump – following the declaration of his Foreign Secretary – has decided to unlawfully occupy a Syrian territory which is very close to where Russia is operating.

 

Rex Tillerson’s language was quite confusing: in his latest speech he repeatedly said “ISIS was defeated”- but he also said that, because it “was not defeated”, it required the presence of US forces in Syria. He also gave another contradictory reason, saying that his forces are staying to “stop Iran’s influence” but changed again his focus to speak about the Lebanese Hezbollah issue and its “presence on the Israeli-Syrian borders”.

 

But ISIS is still in Syria, not only in the north-east under the US protection, but also on the Israeli borders- with Israeli officials’ approval. Both Israel and Tillerson are trying to ignore ISIS on the borders but also the dozens of Syrian groups ready to stand against the US and Israel. These have excelled in urban and guerrilla warfare for years against Takfiris and have learned from Hezbollah’s experience of fighting Israel for decades. They have learned the art of attack,  not just defence; they were formed under fire and in life and death battles. These groups will very likely create a nightmare situation for Tillerson and Israel.

 

The US forces’ presence in the north-east of Syria will not change anything in respect of the Iranian presence and influence that has continued to increase throughout the years of war, and is stronger than ever. It is indeed US foreign policy that pushed Syria into the arms of Iran. This same policy forced the Syrian President into in bed with Hezbollah and to ask for its involvement and intervention at a time when many countries were conspiring against Syria to change the regime. Again, it is the same policy that pushed Assad to call Russia for help, bringing it back to the international arena and earning it a renewed 49 year contract for its naval base on the Syrian coast.

 

Actually, most of the things that the US and Israel didn’t want ever to happen have been triggered by the US itself, and materialised in the Levant. The only result they have achieved is to destroy the Syrian infrastructure, with several hundred thousand dead and millions of displaced persons, both refugees and huge numbers who were displaced internally.

 

What is more, the world order has now shifted, and unilateral, unchallenged US domination is over- thanks to the very same US foreign policy. Washington is trying to revive what is already dead: it therefore cannot be resuscitated. “Those who do not understand their past are condemned to repeat it”. By deciding to occupy further territory in the Middle East, the US is indeed ignoring history: it is useless to preach to the deaf.

 

Biziraun dezake “EEBB-etako estatu bezero” berri bat Sirian?

20180116184121165

By Elijah J. Magnier – @ejmalrai

Translated by: Iñaki Pérez González

Gaur egun argi dago Amerikako Estatu Batuetako (AEB) indarrek Siriako ipar-ekialdean mantenduko direla, non Al-Hasaka eta Deir-Ezzoreko kurduak, tribu arabiarrekin batera, indartsu egin diren. Washingtonek “mugak defendatzeko” 30.000 soldaduen eraketa aldarrikatu du,  aldarrikatu berri den “estatu estatuaren barru” honetan.  Galdera zein da: Luzaroan mantendu daiteke estatubatuarren okupazio hau? Galdera honek beste bat, erabakigarria, dakar: Estatu kurdu batek biziraun dezake?

Ez dago dudarik AEB-ek ez dutela nahi Siria utzi eta Errusiak bere kontrola eta presentzia handitu dezan,  behintzat Washingtonek Moskuren eragina Levanten txikitzeko edo traba egiteko aukera duen bitartean. Bere burua okupazio indar bezala aurkeztean, eta ondorioz “estatu bezero” bat eratzeko borondateak, AEB-en jarrera justifikatzen du (Bere buruarentzako, baina ez amerikar herritarrentzat, ezta munduarentzat ere) bere presentzia nahi bezain beste, kurduak  bertan behera uzteko denbora etorri arte. AEB-ek Iranen presentzia Siriako lurraldean eta AEB-ek duten obsesioa Teheranen influentzia txikitzeko Damaskon erabiltzen ari dira gehien bat aitzaki bezela.

Ez dago dudarik AEB-etako indarrek gai direzela Sirian okupatutako lurraldean bere interesak zaintzeko, eta edozein indar erregularren aurrerapenak ekiditzeko. Ala ere, bere soldaduen segurtasuna inguruaren menpe dago, kasu honetan inguru erabat kontrako bat, bai kanpoaldean bai barrualdean ere. AEB-etako indarren eta kurduen aurkako erasoak ez daude guztiz baztertuta. Hori gertatzen bada AEB-ek berpentsatu beharko dute bere presentzia okupatu berri duten lurraldean, etxetik urrun eta non bizi amerikarrak galdu daitezke etekin eskas baten truke AEB-etako segurtasun nazionalerako.

Iranek esperientzi luzea dauka AEB-etako indarrak borrokatzen Ekialde Hurbilean, non talde irakiarrak, Iranek finantziatuta eta trebatuta, funtsezko kalteak eta giza bizitzaren galerak eragiteko gai izan ziren AEB-en Irakeko okupazioan 2003an. Eta hori baino lehen, Errepublika Islamikoa oso gazte zanean, 1983an, talde iraniarzaleak AEB-etako Marineak (legez kontra Libanoko gerra zibilean zebiltzan bitartean) gogor kolpatu zituzten, indar hauen kontrako erasorik handienetako baten.

Noski, AEB-etako indarrek ere esperientzia irabazi dute aktore ez estatalak borrokatzen. Baina esperientzia honek ez ditu babestuko kolpe larriak jasotzetik, horrek bere erretirada ekar dezake goizago edo beranduago. AEB-etako okupazio proiektuak nahiko zulo ditu. Suposatzen da kurdutar 30.000 gizon-emakumeen eginkizunak izango direzala:

-Qamislo eta Ya´rubiya-Albu kamal bitarteko muga babestu, Siriako Armada eta bere aliatuei aurre eginez. Damaskok jada gaitzetsi ditu AEB-etako indar okupatzaileak  eta hauekin lanean ari diren kurduak traidoreak direla adierazi du.

-Al-Hasaka, Ain al-Arab, Tel Abiyad eta Manbijeko muga Turkiarengatik babestu, Turkiak kurduei gerra deklaratu die eta bere mugetan agertu daitekeen estatu kurdu bat kosta ala kosta suntsitzeko mehatxatu du. Ankara ez da begira geratuko Idlibetik estatu kurdu bat sortzen den bitartean. Turkiako presidenteak Recep Tayyip Erdogan mehatxu egiten du egunero Siriako kurduek kontrolatutako lurraldeak inbaditu edo mugan dauden probintziak bonbardatzearekin.

-Irakeko muga luzeak babestu non Herri Mobilizazio Unitateak prest daude AEB-en indarrak kanporatzeko borondatearekin datorren edozein talde (ISIS izan ezik) laguntzeko. Batez be ISIS-eko poltsa bat dagoen bitartean Siriako eta Irakeko mugen artean. Irakek – bere mugen kontrola izan arren – ez du begi onez ikusten ISIS Siria aldeko mugan mantentzea AEB-en babespean, jakitun dago Washingtonek ez daukala taldea amaitzeko asmorik, horrela hainbat mila terroristei Raqqahraino ihes egitea ahalbidetu zuen, eta ISIS erabili dezake Irakeko edo Siriako gobernuen gain “eragina” izateko. AEB-ek Irakeko egonkortasunarekiko duten konpromisoa izan arren, Bagdadek ez du aitzakiarik ikusten AEB-ek ISIS babesteko Siriako ipar-ekialdeko enklabe baten, urte askotan bizi izan diren mugak zeharkatzeko gai den taldea eta lurraldea ezagutzen duena .

AEB-ek Irakeko eta Mundu Islamikoaren beste toki batzuetan bildutako esperientzia erabil dezakete tokiko tribuen leialtasuna erosteko, Irakeko ‘Sahwa’ bezala. Saudi Arabiak kaltetutako eremuak berreraikitzeko prest dago -nahiz eta bere krisi finantzarioa izan- AEB-ko eskaera jarraituz, eta al-Hasaka eta Deir-ezzouren tribu arabiarrak finantzatu eta hornitzeko asmoa dauka. Baina bere leialtasuna edozein erosleri saltzeko prest daunenek ez dute eragozpenik arerioengandik dirua biltzeko baita, Iraken gertatu den bezala. Azken finean, ipar-ekialdeko Siriako tribu arabiarrak Irakeko tribu berberak dira.

-Barne istiluetatik bere burua babestu eta Damaskorekiko leialak diren kurduen eta separatisten arteko borroketatik babestu, eta barnealdean IED edo “hit and run” taktikak erabiltzen dituzten Siriako gobernuaren alde dauden Arabiar tribuek, bere lurraldea berreskuratzeko eta probintziak kurduak ezegonkortu nahian.

-Lurralde zabal bat babestu, 39.500 km-ko azalera duena. Honek esan nahi du militante bakoitzak 1.3 kilometro karratu defendatu beharko dituela etsaiez inguratutako probintzietan, baita “estatu estatuaren barruan” ahalbideratzeko borondaterik ez duten indarrez ere, nahiz eta AEB-ko aire indar boteretsuak eta tokiko zerua inoiz usten ez duten drone-ak egin dezaketena.

Al-Hasakako kurduak (Afrinen eta Alepon kontzentrazio kurdu handiak daude Damaskotik bereizteko asmorik ez dutenak) AEBetako babespean jartzen ari dira beraien buruak mugimendu trakets batean, “lagunak” bertan behera uzten dituzten aliatuak direlarik bere interesak zerbitzatzeari utzi egiten duten momentuan. Damaskok ez du azken finean AEB-etako okupazioa onartuko bere lurraldean, eta Turkia –Siriako lurra okupatzen ari dena baita- baino are handiagoa eta arriskutsuagoa den etsaiari aurre egingo dio.

Badirudi behatzaile batzuek uste dutela AEB-ek Turkia alde batera uztea erabaki zutela bere bezero kurduak babestu eta mantentzeko, hauek Ekialde Hurbileko AEB-etako aliatu hoberen alde agertzeko prest baitaude: Saudi Arabia, eta Estatu Batuetako Aliantza Estrategikoa, Israel. Ikuspegi ahula da AEBetako administrazioa jakitun baitago kurduek ezin dute luze iraun leku hori eusten eta inguruko herrialdeek behar bezain beste itxarongo dutela (bat edo hamar urte) mehatxu hori bere mugetatik desagertarazteko.

Damaskok ez ditu alde batera utziko baliabide energetikoetan aberatsak diren al-Hasaka eta Deir-Ezzor probintziak, eta bere aliatuek AEB-etako indarrak Siriatik modu militarrean kanporatzea babestuko dute. Damaskoko aliatuek dagoeneko entrenatu eta partekatu dute bere gerrila esperientzia gerran hainbat talde siriarrekin, ISISen itzulera saihesteko eta hegoaldeko Golaneko Gainetan eta ipar-ekialdeko Siria erreklamatzeko.

Oraingoz Damaskok  Al-Qaedan (Hay’atTahrir al-Sham-ekin batera 10.000 borrokalari baino gehiagorekin kontatzen dute) eta, ondoren, ISISen ikusten ditu arriskurik handienak. Noski, Siriako gobernuak beti izango ditu Turkiako indarrak desagerrarazteko borondatea, nahiz eta Errusia eta Turkia elkarrekiko beharrezkoak diren aliatuak bilakatu. Turkiako presidenteak zelai erdian mantentzen saiatzen ari da, AEB-etako aldean oin bat jarriz eta beste bat Errusiar aldean, ez bata ez bestea galdu nahian, bietatik onurak lortuz, biek baitute funtsezko interes militar eta ekonomikoak Ankaraekin (eta alderantziz ). Erdoğanek ere Damaskoren ezezkoarekin konta dezake  kurduen “estatua estatuaren barruan” deuseztatzeko, bi herrialdeen helburu komun bezala nahiz eta aliantzarik ez egon eta bi presidenteek, Assadek eta berak, elkarrekiko etsaitasuna deklaratu duten.

Errusiak, alde batetik, Erdogan babesten saiatuko da eta, aldi berean, Afrineko kurduekin bat egingo du, kurduek (Afrinen eta Hasakan) elkarren artean hitz egingo dutelakoan, eta ulertuko dutelakoan zeri egin beharko duten aurre AEB-ek Siriatik alde egitea erabakitzen dutenean.

AEB-etako administrazioak beste behin ere liztor-habi baten sartzen ari da, muskulu militarren bidez pentsatsen (hitz egokia bada), adimenarekin baino, Siriako interesak ziurtatzeko, bere botere militar “aalguztidun” hori Libanon, Afganistanen eta Iraken oso mugatua izan zela ahaztu nahian. Nola uste dezake Donald Trumpen administrazioak Sirian irabaztea posible dela? Amerika gertakarien aurrean hegan egiten ari da.

 

“ABD’nin Yeni Vekil Devleti” Suriye’de Ne Kadar Yaşar?

20180116184121165

Translated by: http://kudushaber.com.tr/abdninyenivekildevletisuriyedenekadaryaar-_D4924.html

Amerikan yönetimi kendini bir kez daha büyük bir belanın içine sürüklüyor. Suriye’de kendi çıkarlarını güvende tutmak için akıllı hamleler yapmak yerine askeri gücüne güvenebileceğini düşünüyor. O “üstün” askeri gücünün Lübnan’da, Afganistan’da ve Irak’ta aslında ne derece sınırlı işler başardığını unutmuş gibi görünüyor.

Elijah J. Magnier : @ejmalrai

Kürtlerle birlikte Arap aşiretlerin kontrolünde olan Hasiçi (Haseke) ve Deyrezzor’da yani Suriye’nin kuzey doğusunda Amerikan güçlerinin kalıcı olacağı ve işgali sürdüreceği artık iyice netleşti. Washington’un, “sınır savunma gücü” olarak adlandırdığı 30,000 kişilik yeni vekil güç projesi açıkça “devlet içinde yeni bir devlet” ilan etmek anlamına geliyor. Burada mesele şu: ABD’nin bu işgal projesi, çok uzun ömürlü olur mu? Bu soru daha hayati bir soruyu da beraberinde getiriyor: Bir Kürt “devleti” ne kadar ayakta kalabilir?

ABD’nin Suriye’den çekilmek istemediği ve sahayı Rusya’ya terk etmek istemediği gayet ortada. En azından Moskova’nın Akdeniz bölgesindeki varlığını yok etmek isteyen Washington, Suriye’de Rusya’nın varlık ve kontrol alanını genişletmesini izlemek niyetinde değil. Rus etkinliğini kırmak ve Rusya’ya zarar verme niyetinde.

ABD, uygun gördüğü zamana kadar Suriye’de kalmaya devam edeceğini ilan ederek aslında kendisini resmen bir işgal gücü olarak tanımlamış ve dolayısıyla Suriye’de açıkça “vekil bir devlet” ilan etmiş oldu. Fakat bu “uygun görülen zaman” ifadesi, aynı zamanda Kürtleri kendi kaderine terk edip Suriye’den ayrılma kararını alana kadar olan süreci (kendi açısından) meşrulaştırma hedefi taşıyor (yoksa ne Amerikan halkı ne de dünya bu meşruiyeti kabul edecek değildir). ABD’nin Suriye konusunda kendine meşruiyet alanı devşirmek için kullandığı ana mazeret, İran’ın Suriye topraklarındaki varlığı meselesi. Washington, Tahran’ın Şam üzerindeki etkinliğini sınırlama konusunda takıntılı hale gelmiş durumda.

Hiç şüphe yok ki Amerikan güçleri, Suriye’nin işgal altındaki topraklarındaki çıkarlarının peşinde olacak ve hiçbir düzenli gücün ilerleme kaydetmesine izin vermeyecektir. Fakat, bütün etrafı düşmanlarla dolu olan kendi askerlerinin güvenliği, konuşlandıkları bölgenin gereği olarak ciddi risklere de gebe olacaktır. Amerikan güçlerine ve Kürt vekillerine yönelik saldırılar çok uzak ihtimaller değil. Dolayısıyla bu durum, Amerikan ordusuna vatanından çok uzakta olan Suriye topraklarını fiilen işgal etme noktasında, çıkarlarını gözden geçirmek için yeni bir mecburiyet oluşturacaktır. ABD’nin ulusal güvenliği açısından küçük çıkarlara hizmet edecek olmasına rağmen bölgesel açıdan geri dönütü çok az olacak bu serüven için Amerikalıların canları heba olabilir.

İran’ın Ortadoğu’da Amerikan güçleri ile çarpışma konusunda geçmişe dayalı büyük tecrübeleri var. 2003’teki Irak işgali sürecinde İran tarafından eğitilmiş ve donatılmış olan Iraklı gruplar, Amerikan işgal kuvvetlerine çok ciddi kayıplar ve zararlar verdiler. Hatta bu süreçten çok daha önceleri, İslam Cumhuriyeti’nin henüz çocukluk dönemleri denilebilecek bir dönemde 1983 yılında,  İran yanlısı gruplar, Lübnan’da Amerikan ordusuna büyük darbeyi vurmuş ve Lübnan iç savaşına gayrı meşru şekilde dahil olan Amerikan donanmasını hedef alarak onlara ciddi bir bedel ödetmişti.

Elbette ki Amerikan güçleri de devlet olmayan aktörlerle savaş konusunda kendi açısından önemli tecrübeler edindi. Fakat edindiği bu tecrübeler, onu önümüzdeki süreçte giriştiği bu yeni serüvende büyük zararlar görmekten koruyabilir gibi durmuyor. Dolayısıyla ABD,  er ya da geç, aldığı bu karardan vazgeçecektir. ABD’nin işgal projesinde daha en başından belli olan eksiklikler ve kusurlar var. 30,000 Kürt’ten müteşekkil güçten beklenen şu:

–          Kamışlı’dan el-Bukemal’e kadar olan bölgede sınırların korunması:  Suriye ordusu ve müttefikleri ile yüzleşme kaçınılmaz. Şam yönetimi, ABD işgalini reddeden açıklamaları sonrasında işgalcilerle işbirliği yapan güçlerin de vatan haini olarak muamele göreceğini açıkça ifade etti.

–          Hasiçi, Aynel Arab (Kobani), Telabyad ve Menbiç’te sınırların korunması: Bu bölgelerde Kürtlere açıkça savaş ilan etmiş olan Türkiye ile yüz yüze gelinecek. Öyle ki Türkiye, ne pahasına olursa olsun, kendi sınırları boyunca asla bir Kürt devletine izin vermeyeceğini deklare etmiş durumda. Orada, bir Kürt devleti filizlenirken Ankara kayıtsız kalmayacaktır. Zaten cumhurbaşkanı Erdoğan, neredeyse her gün, olası Afrin operasyonunu dile getirerek süreci ısıtıyor. Sınır boylarına yönelik Türk bombardımanı ufak ufak başlamış durumda.

–          Irak ile olan uzun sınırın korunması: Bu bölgede, Amerika’ya karşı harekete geçmek için yardım isteyen (IŞİD dışında) her grubun yanında olacağını açıkça ilan eden Irak Gönüllü Halk Birliklerinin yoğun etkinliği söz konusu. Suriye-Irak sınırında halen varlığını sürdüren küçük IŞİD yapılanmaları da olduğunu da göz önünde tutmak gerekebilir. Sınırın Suriye tarafında Amerika himayesinde varlık sürdüren IŞİD yapılanmaları, kendi sınırlarında kontrolü ele geçirmiş olan Irak’ı oldukça tedirgin ediyor. Iraklılar, Washington’un IŞİD’i bitirmek istemediğinin ve binlerce teröristin Rakka’dan kaçmasına zemin hazırladığının farkında. Öyle ki sınırın Suriye tarafındaki IŞİD yapılanmaları ABD tarafından Irak veya Suriye yönetimlerini “etkilemek/yönlendirmek” için kullanılabilir. Bağdat yönetimi ise ABD’nin Irak’ın istikrarı (aslında istikrarsızlığı) konusundaki açık tavırlarına rağmen, IŞİD’in Suriye’nin kuzey doğusunda ABD himayesi altında olduğuna dair bir delil olmadığını savunuyor ve IŞİD üyelerinin yıllardır yaşadıkları bölgeyi zaten çok iyi bildiklerini ve sınırları kendi çabalarıyla geçtiklerini söylüyor.

Amerika, Irak’ta ve İslam Dünyası’nın diğer bölgelerinde edindiği tecrübeleri kullanarak, bölgedeki yerel aşiretleri para karşılığında satın alarak yeni bir “Sahve” hareketi oluşturmayı deneyecektir. Suudi Arabistan, içinde bulunduğu ekonomik krize rağmen ABD’nin talebi üzerine Suriye’nin kuzeyinde, hasar görmüş bölgelerin onarılması ve yeniden inşa edilmesi konusunda gönüllü olduğunu ilan etti. Üstelik Hasiçi ve Deyrezzor’daki Arap aşiretlerin eğitilip donatılması sürecinde finansör olmayı da kabul etti. Fakat, para karşılığında biat veren söz konusu gruplar, gayet tabi Irak’ta olduğu gibi karşı tarafın da parasını yemeye istekli olup, saf değiştirebilirler. Nitekim neticede, Suriye’nin kuzey doğusundaki aşiretler de Irak’taki aşiretlerin bir parçası sayılırlar.

–          Şam’a bağlılık duyanlar ve ayrılıkçılar arasında yaşanması muhtemel iç tartışmalardan ve iç çatışmalardan korunulması: İstikrarsız Kürt mahallelerinde yaşamaktan vazgeçip Suriye hükümetini desteklemek ve kendi topraklarını korumak isteyen Arap aşiretlerinin vur-kaç taktikli saldırılarından ya da el yapımı patlayıcılardan ABD destekli Kürtlerin korunması gerekebilir.

–          39,500 km2’lik devasa alanı korumaları gerek. Bu şu anlama geliyor: 30,000 kişilik ordudaki her bir militan 1.3 km2’lik alandan sorumlu olacak. ABD’nin en gelişmiş savaş uçakları ve gökyüzünü hiç terk etmeyen İHA’ları ne yaparsa yapsın etrafı düşmanlarla ve “devlet içinde devlet” kurulmasına izin vermeyeceğini deklare eden aktörlerle dolu olan 1.3km2’lik bir alan bu.

Hasiçi Kürtleri (Afrin ve Halep’te de yoğun Kürt nüfusu var fakat buradakiler, Şam’dan ayrılma fikrine sıcak bakmıyor oluşlarıyla Hasiçi’ndekilerden ayrışıyorlar), Amerikan himayesi altına girerek utanç verici bir noktaya doğru sürükleniyorlar. Amerika, kendi çıkarlarına hizmet etmediğini sezdiği anda “dost ve müttefiklerini” satmakla nam salmış durumda. Şam, kendi toprakları üzerindeki Amerikan işgalini asla kabul etmeyerek bu tehlikeli ve büyük düşmana karşı savaşacaktır.

Bazı gözlemcilere göre ABD, Ortadoğu’daki en iyi müttefiki olan Suudi Arabistan’ın ve stratejik müttefiki olan İsrail’in yanında saf tutmayı kabul etmiş olan Kürtleri korumak için Türkiye’yi gözden çıkarmaya karar vermiş olabilir. Bu bakış açısı biraz zayıf kalıyor, çünkü Amerikan yönetimi, Kürtlerin söz konusu kara parçasında uzun süreli tutunamayacağının farkında. Zira civar ülkeler, sınırlarındaki bu tehdidi yok etmek için uygun zamanı beklemekten asla vazgeçmeyecekler (gerek bir yıl; gerekse on yıl)…

Şam yönetimi, Hasiçi ve Deyrezzor’daki zengin enerji yataklarından vazgeçmeyecektir. Şam’ın müttefikleri de Amerikan güçlerinin askeri açıdan Suriye’den temizlenmesi için destek verecektir. Şam’ın müttefikleri, gerek IŞİD’in geri dönmesini engellemek için gerek Golan Tepelerini geri almak için gerekse Suriye’nin kuzey doğusunda kontrolü sağlamak için birçok Suriyeli grubu, gerilla-taktiği tecrübesi ile eğitti.

Bu aşamada Şam, kendisine yönelik en büyük tehdidin (10 binden fazla savaşçıya sahip olduğu tahmin edilen Heyeti Tahrir Şam ile birlikte) el-Kaide’den geleceğini öngörüyor. Sonrasında da IŞİD’den.  Rusya ve Türkiye zorunlu müttefik haline gelmiş olsalar bile, Suriye hükümeti, Türkiye’nin Suriye’den çekilmesi yönündeki taleplerinden de vazgeçmeyecek. Türkiye cumhurbaşkanı, sopayı tam ortadan tutup bir ucunu ABD kampında diğer ucunu da Rusya’da tutmayı deniyor. İkisini de kaybetmek istemiyor ve Ankara ile (karşılıklı olarak) hayati öneme sahip askeri ve ekonomik ilişkilere sahip bu iki süper güçten de eş zamanlı olarak faydalanmayı sürdürmek istiyor. Öte yandan Erdoğan iki ülke arasında bir ittifak olmamasına ve kendisi ile Esad arasında karşılıklı olarak düşmanlık hali sürmesine rağmen Şam’ın da “devlet içinde devlet” yapısını kabul etmiyor oluşunu Kürtlere karşı iki ülke arasındaki ortak bir hedef olarak addediyor olabilir.

Rusya ise kendi cephesinden, bir yandan Erdoğan’ı desteklemek için elinden geleni yapmaya bir yandan da Afrin’deki Kürtlerle güçlü ilişkiler kurmayı deniyor. Böylelikle (Afrin’deki ve Hasiçi’ndeki) Kürtlerin birbirleriyle konuşup tartışarak ileride yüzleşmek zorunda kalacakları ortak tehdit karşısında Amerika’yı Suriye’den birlikte kovma konusunda anlaşmalarını bekliyor.

Amerikan yönetimi ise kendini bir kez daha büyük bir belanın içine sürüklüyor. Suriye’de kendi çıkarlarını güvende tutmak için akıllı hamleler yapmak yerine askeri gücüne güvenebileceğini düşünüyor (eğer doğru kelime buysa)! O “üstün” askeri gücünün Lübnan’da, Afganistan’da ve Irak’ta aslında ne derece sınırlı işler başardığını unutmuş gibi görünüyor. Trump yönetimi, Suriye’de başarılı olabilmenin mümkün olduğuna nasıl inanmış olabilir ki? Amerika’nın ayakları gerçekten de yere basmıyor! Gerçekler, Amerika’nın planlarından hakikaten farklı.

(Çeviren: Enes Berat GÜRLER)

KUDÜS HABER

Può sopravvivere il nuovo Stato-fantoccio degli USA in Siria?

Pubblicato anche qui:

In Arabo: : … … via

In Inglese: … …

In Francese: 

Elijah J. Magnier: @ejmalrai

Traduzione di:  Alessandro Lattanzio (https://aurorasito.wordpress.com/2018/01/17/puo-sopravvivere-il-nuovo-stato-fantoccio-degli-usa-in-siria/)

Oggi è chiaro che le forze statunitensi rimarranno e occuperanno il nord-est della Siria dove i curdi di al-Hasaqah e Dayr al-Zur, insieme a tribù arabe, hanno il controllo. Washington dichiarava la formazione di 30.000 agenti per “difendere i confini” di questo “Stato nello Stato” appena dichiarato. La domanda è: può tale occupazione durare a lungo? E questa domanda ne pone un’altra fondamentale: uno Stato “curdo” può sopravvivere? Non c’è dubbio che gli Stati Uniti non vogliano lasciare la Siria e che la Russia estenda presenza e controllo, a patto che ci sia la possibilità che Washington disturbi e riduca l’influenza di Mosca nel Levante.

Dichiarandosi forza di occupazione e quindi la volontà di formare uno “Stato per procura”, la posizione USA giustifica (a sé stessi ma non al popolo statunitense, né al mondo) una presenza militare finché ritenga opportuno abbandonare i curdi e lasciarli al loro destino. Gli Stati Uniti usano come scusa la presenza iraniana sul territorio siriano e l’ossessione di limitare il controllo di Teheran su Damasco.

Non vi è alcun dubbio che le forze statunitensi possano badare ai loro interessi nel territorio occupato dalla Siria e impedire che una forza regolare possa avanzare. Tuttavia, la sicurezza dei loro soldati dipende dall’ambiente in cui si trovano, in questo caso un ambiente totalmente ostile, non solo all’interno della zona controllata, ma anche ai limiti di questa zona circondata. Gli attacchi contro le forze statunitensi e i loro agenti curdi non sono affatto esclusi. Questo quando gli Stati Uniti dovranno ripensare la necessità di una presenza in un territorio di recente occupazione, così lontano da casa e in cui le vite statunitensi possono essere perse in cambio di alcun beneficio per la sicurezza nazionale degli Stati Uniti.

L’Iran ha una lunga esperienza nel combattere le forze statunitensi in Medio Oriente, dove i gruppi iracheni, sponsorizzati e addestrati dall’Iran, sono riusciti a infliggere ingenti danni all’occupazione statunitense dell’Iraq nel 2003 e molto prima, quando la Repubblica Islamica era giovane, nel 1983. A quella epoca, i gruppi filo-iraniani colpirono i marines statunitensi in uno dei più grandi attacchi contro forze illegittimamente impegnati nella guerra civile libanese. Naturalmente, anche le forze statunitensi hanno acquisito esperienza nella lotta agli attori non statali.

Ciononostante, questa esperienza non gli eviterà gravi danni, probabilmente costringendo al ritiro prima o poi. Il piano di occupazione statunitense ha molte carenze. Le 30.000 forze curde dovrebbero:

– Proteggere i confini da Qamishlu a Yarubiya-Buqamal, contro l’Esercito arabo siriano ed alleati. Damasco ha già condannato la presenza illegale  delle forze di occupazione statunitensi, dichiarando che i curdi che collaborano con le forze di occupazione sono considerate ‘traditori’.

– Proteggere i confini di al-Hasaqah, Ayn al-Arab, Tal Abiyad, Manbij con una Turchia che ha dichiarato guerra ai curdi e minacciato di distruggerli e d’impedire a tutti i costi uno loro Stato ai suoi confini. Ankara non starà a guardare. Quasi ogni giorno, il presidente turco Recep Tayyeb Erdogan minaccia di invadere i territori controllati dai turco-curdi e bombardare le province confinanti.

– Proteggere i lunghi confini con l’Iraq, dove le Unità di Mobilitazione Popolare sono pronte ad aiutare qualsiasi gruppo (tranne lo SIIL) disposto a scacciare le forze statunitensi dai confini iracheni, in particolare l’ultima sacca dello SIIL proprio al confine Siria-Iraq. Nonostante il controllo dei confini, c’è molto scontento nel vedere lo SIIL sul lato siriano dei confini protetto dagli Stati Uniti, consapevoli che Washington, non volendo porre fine al gruppo, permette a migliaia di terroristi di fuggire da Raqqah per poi usarli per “influenzare” i governi iracheno e siriano. Nonostante l’apparente impegno degli Stati Uniti per la stabilità dell’Iraq, Baghdad non vede alcuna giustificazione nella protezione degli Stati Uniti dello SIIL nell’enclave nel nord-est della Siria, un gruppo in grado di attraversare i confini in cui ha vissuto per anni e dove sa come muoversi. Gli Stati Uniti possono usare la propria esperienza acquisita in Iraq e in altre parti del mondo islamico per comprarsi la lealtà delle tribù locali, come i “Sahwa” iracheni. L’Arabia Saudita è disposta a ricostruire le aree danneggiate, nonostante la propria crisi finanziaria, assecondando la richiesta degli Stati Uniti, ed è disposta a finanziare e equipaggiare le tribù arabe di al-Hasaqah e Dayr al-Zur. Ma chi vende la fedeltà a qualsiasi acquirente può anche farsi comprare dagli avversari, come è accaduto in Iraq. Dopotutto, le tribù arabe nel nord-est della Siria fanno parte delle stesse tribù dell’Iraq.

– Proteggersi da dispute e lotte intestine tra i curdi fedeli a Damasco e i separatisti, e dagli attacchi IED e tattiche mordi e fuggi delle tribù arabe disposte a sostenere il governo siriano per liberare il territorio e destabilizzare le province curde.

– Proteggere un vasto territorio, circa 39500 kmq. Ciò significa un militante ogni 1,3 kmq per proteggere province circondate da nemici e forze non disposte a consentire la creazione di tale “Stato nello Stato”, qualunque sia la superiorità aerea statunitense e i droni che non lasciano mai i cieli della zona. I curdi di al-Hasaqah (vi sono grandi concentrazioni curde ad Ifrin e Aleppo che non vogliono dividersi da Damasco) si trovano in una posizione scomoda sotto la protezione degli Stati Uniti, un alleato noto per aver abbandonato gli “amici” quando non servivano più.

In definitiva, Damasco non accetterà l’occupazione statunitense del proprio territorio e combatterà un nemico considerato più grande e pericoloso della Turchia, che pure occupa territorio siriano. Alcuni osservatori ritengono che gli Stati Uniti potrebbero aver deciso di abbandonare la Turchia per proteggere e mantenere gli agenti curdi disposti a schierarsi col migliore alleato degli Stati Uniti in Medio Oriente, Arabia Saudita, e l’alleato strategico Israele. Questo punto di vista è debole perché l’amministrazione statunitense è consapevole che i curdi non possono sostenere tale enclave per molto e che i Paesi circostanti attenderanno il momento giusto (da uno a dieci anni) per rimuovere la minaccia dai rispettivi confini.

Damasco non abbandonerà le province ricche di risorse energetiche di al-Hasaqah e Dayr al-Zur, e i suoi alleati supporteranno la cacciata delle forze statunitensi con mezzi militari dalla Siria. Gli alleati di Damasco hanno già addestrato e condiviso l’esperienza in guerriglia con diversi gruppi siriani, pronti ad impedire il ritorno dello SIIL e a rivendicare le alture del Golan occupate nel sud e la Siria nord-orientale.

In questo momento, Damasco vede il pericolo più grave in al-Qaida (l’Hayat Tahrir al-Sham ha oltre 10000 terroristi) e nello SIIL. Certo, il governo siriano chiederà sempre il ritiro delle forze turche anche se Russia e Turchia sono alleati necessari. Il presidente turco cerca di rimanere, mantenendo un piede nel campo statunitense e l’altro in quello russo, non vuole perdere entrambi e continuare a beneficiare delle due superpotenze che condividono interessi militari ed economici vitali con Ankara (e viceversa).

Erdogan può anche contare sul rifiuto di Damasco dello “Stato curdo nello Stato”, come obiettivo comune dei due Paesi anche senza un’alleanza e nonostante la dichiarata reciproca animosità dei presidenti Erdogan e Assad. La Russia, da parte sua, farà del suo meglio per sostenere Erdogan e, contemporaneamente, stringere legami coi curdi di Ifrin, nella speranza che i curdi di Ifrin e al-Hasaqa si parlino e si accordino su cosa affrontare, il giorno in cui gli Stati Uniti decideranno di ritirarsi dalla Siria. L’amministrazione USA ancora una volta s’infila in un vespaio, pensando (se è la parola giusta) coi muscoli militari piuttosto che intelligentemente, ad assicurarsi gli interessi in Siria, fingendo di dimenticare che il suo potere militare “onnipotente” si rivelò inutile in Libano, Afghanistan e Iraq. Com’è possibile che l’amministrazione Trump possa credere che sia possibile avere successo in Siria? Gli USA ignorano i fatti.

 

Un nouvel « État-client » des USA peut-il survivre en Syrie?

Publié ici:  … … via

English: … …

Par Elijah J. Magnier: @ejmalrai

Traduction : Daniel G.

Tout porte à croire aujourd’hui que les forces américaines resteront et occuperont le nord-est de la Syrie, où les Kurdes des provinces d’Hassaké et de Deir Ezzor, de pair avec des tribus arabes, exercent le contrôle. Washington a annoncé la formation de 30 000 mandataires chargés de « défendre les frontières » de ce nouvel « État dans l’État » nouvellement proclamé. La question qui se pose est celle-ci : Cette occupation des USA va-t-elle perdurer? Puis cette question soulève une autre interrogation : Un « État » kurde peut-il survivre?

Il ne fait pas de doute que les USA refusent de quitter la Syrie et laisser la Russie étendre sa présence et son contrôle, aussi longtemps qu’il sera possible pour Washington de miner et de réduire l’influence de Moscou au Levant. En se considérant comme une force d’occupation et en affirmant leur volonté de former un « État client », les USA justifient (pour eux-mêmes et non pas pour le peuple américain et le reste du monde) leur présence aussi longtemps qu’ils le jugeront nécessaire, c’est-à-dire jusqu’au moment d’abandonner les Kurdes à leur sort. La principale excuse des USA, c’est la présence iranienne sur le territoire syrien et leur obsession de vouloir limiter l’influence de Téhéran sur Damas.

Les forces américaines peuvent bien sûr veiller à leurs intérêts en territoire occupé syrien et empêcher toute avance de forces régulières. Cependant, la sécurité de ses soldats dépend de l’endroit où ils sont basés, qui est dans ce cas-ci un environnement totalement hostile tout autour et à l’intérieur. Des attaques contre les forces américaines et leurs mandataires kurdes ne sont pas du tout exclues. Si elles se produisent, les USA devront réévaluer la nécessité de leur présence dans un nouveau territoire occupé si loin de chez eux, où des vies américaines risquent d’être perdues afin d’en tirer très peu de résultats et d’avantages pour la sécurité nationale des USA.

L’Iran possède une longue expérience de combat contre les forces américaines au Moyen-Orient, où des groupes armés irakiens, parrainés et entraînés par l’Iran, ont causé des dommages substantiels et de nombreuses pertes de vie pendant l’occupation de l’Irak par les USA en 2003. Bien avant cela, lorsque la République islamique était très jeune en 1983, des groupes pro-iraniens ont frappé de plein fouet les US Marines lors d’une des attaques les plus brutales contre ces forces qui s’étaient engagées illégitimement dans la guerre civile libanaise.

Les forces américaines ont bien sûr elles aussi accumulé de l’expérience dans la lutte contre des acteurs non étatiques. Sauf que cette expérience ne les protégera pas contre de sérieux dégâts qui les obligeront probablement à se retirer tôt ou tard. Le projet d’occupation des USA comporte de nombreuses lacunes. Les 30 000 membres des forces kurdes sont censés :

-protéger la frontière de Qamishlo à Ya’rubiya-al bu Kamal face à l’armée syrienne et ses alliés. Damas a déjà rejeté la présence des forces d’occupation américaines et annoncé que les Kurdes collaborant avec ces forces sont considérés comme des traîtres.

-protéger la frontière à Hassaké, Ain al-Arab, Tel Abiyad et Manbij face à la Turquie qui a déclaré la guerre aux Kurdes et menacé de les détruire à tout prix, afin d’empêcher la formation de leur État à sa frontière. Ankara ne va pas rester les bras croisés à observer un État kurde prendre forme. Le président turc Recep Tayyeb Erdogan menace pratiquement tous les jours d’envahir le territoire contrôlé par les Kurdes syriens et de bombarder les secteurs jouxtant ses provinces.

-protéger la longue frontière face à l’Irak, où les Unités de mobilisation populaire sont disposées à prêter main-forte à tout groupe (à l’exception de Daech) ayant l’intention de faire partir les forces américaines de la frontière irakienne, d’autant plus qu’il subsiste encore une poche de résistance de Daech sur la zone frontalière même entre la Syrie et l’Irak. Bien qu’il ait repris le contrôle de sa frontière, l’Irak est très mécontent de voir que Daech est toujours présent du côté syrien de sa frontière, et ce, sous la protection des USA. L’Irak sait très bien que Washington, qui n’est pas disposé à faire disparaître le groupe armé, a autorisé plusieurs milliers de terroristes à quitter Raqqa, et qu’il peut se servir de Daech comme « facteur d’influence » sur les gouvernements irakien et syrien. Malgré l’engagement apparent des USA à assurer la stabilité en Irak, Bagdad ne voit rien justifiant la protection de Daech par les Américains dans une enclave au nord-est de la Syrie, un groupe capable de traverser de part et d’autre de la frontière où il a vécu pendant de nombreuses années et qu’il connaît sur le bout des doigts. Les USA peuvent mettre à profit leur expérience acquise en Irak et ailleurs dans le monde islamique pour acheter la loyauté des tribus locales, comme les « Sahwas » en Irak. L’Arabie saoudite est disposée à reconstruire les secteurs endommagés, et ce, malgré ses problèmes financiers, ainsi qu’à financer et équiper les tribus arabes dans les provinces d’Hassaké et de Deir Ezzor. Sauf que ceux qui vendent leur loyauté au plus offrant peuvent aussi accepter l’argent des adversaires de ce dernier, comme cela s’est produit en Irak. Après tout, les tribus arabes au nord-est de la Syrie sont étroitement apparentées à celles de l’Irak.

-se protéger des conflits internes et des luttes intestines entre Kurdes loyaux à Damas et Kurdes séparatistes à l’interne, ainsi que des attaques à l’aide d’engins explosifs improvisés et des attaques éclair par les tribus arabes prêtes à aider le gouvernement syrien à récupérer son territoire et à déstabiliser les provinces kurdes.

-protéger un vaste territoire d’environ 39 500 km2, ce qui est immense. dans des provinces entourées d’ennemis et de forces opposés à la création de cet « État dans l’État », sans se soucier de la force aérienne supérieure des USA et de la présence constante de ses drones dans le ciel.

Les Kurdes d’Hassaké (de grandes concentrations de Kurdes à Afrin et Alep ne veulent pas être coupées de Damas) se placent dans une position précaire en se mettant sous la protection des USA, un allié reconnu pour abandonner ses « amis » lorsqu’ils ne servent plus ses intérêts. Damas n’acceptera jamais l’occupation de son territoire par les USA et compte combattre un ennemi considéré comme plus puissant et dangereux que la Turquie, qui occupe aussi une partie du territoire syrien.

Certains observateurs croient que les USA ont décidé d’abandonner la Turquie et de protéger et de soutenir leurs mandataires kurdes, qui sont prêts à faire cause commune avec le meilleur allié des USA au Moyen-Orient qu’est l’Arabie saoudite, et l’allié stratégique des USA qu’est Israël. Ce point de vue tient mal la route, car l’administration américaine sait très bien que les Kurdes ne pourront tenir cette enclave bien longtemps, et que les pays environnants prendront tout le temps qu’il faut (un an ou dix ans) pour lever cette menace à leur frontière respective.

Damas n’abandonnera pas ses ressources énergétiques abondantes dans les provinces d’Hassaké et de Deir Ezzor et ses alliés vont soutenir le recours à des moyens militaires pour forcer le retrait des forces américaines. Les alliés de Damas ont déjà entraîné plusieurs groupes syriens avec qui ils ont partagé leur expérience de la guérilla en temps de guerre, afin de les préparer à un retour éventuel de Daech et à réclamer la restitution des hauteurs du Golan occupées au sud et du territoire occupé au nord-est de la Syrie.

Pour le moment, Damas considère que le plus grand danger provient d’abord d’al-Qaeda (dont les forces, avec Hay’at Tahrir al-Sham, comptent plus de 10 000 combattants), puis de Daech. Le gouvernement syrien pourra toujours demander le retrait des forces turques, même si la Russie et la Turquie sont en train de devenir des alliés indispensables. Le président turc cherche à tenir le bâton par le milieu, en gardant un pied dans le camp des USA et l’autre dans le camp russe, car il veut continuer à tirer avantage des deux superpuissances qui partagent des intérêts militaires et économiques vitaux avec Ankara (et vice versa). Erdogan compte aussi sur le rejet d’un « État dans l’État » par Damas en tant qu’objectif commun des deux pays, même sans alliance et malgré l’animosité mutuelle déclarée entre les présidents Erdogan et Assad.

De son côté, la Russie fera de son mieux pour soutenir Erdogan tout en établissant des liens étroits avec les Kurdes d’Afrin, dans l’espoir que les Kurdes (ceux d’Afrin et d’Hassaké) pourront se parler et comprendre ce qui pourrait bien survenir le jour où les USA décideront de lever le camp en Syrie.

L’administration américaine se met une fois de plus dans un nid de guêpes, en réfléchissant (pour ainsi dire) avec ses biceps militaires plutôt qu’avec sa tête pour imposer ses intérêts en Syrie, en faisant mine d’oublier que sa force militaire « toute-puissante » s’est révélée extrêmement limitée au Liban, en Afghanistan et en Irak. Comment l’administration Trump peut-elle croire qu’elle a des chances de réussir en Syrie? Les États-Unis nagent à contre-courant de la réalité.